Η παγίδα του να γίνεσαι αυτό που περιμένουν οι άλλοι

 Η αυτογνωσία  είναι ο πιο σημαντικός προορισμός της ζωής μας. Δεν είναι όμως ένα στατικό σημείο όπου φτάνεις μια φορά και τελείωσες. Είναι μια συνεχής διαδικασία. Όσο περισσότερο γνωρίζεις τον εαυτό σου, τόσο λιγότερο αφήνεις τον κόσμο να ορίζει την αξία σου.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Jean-Paul Sartre είχε πει: «Η κόλαση είναι οι άλλοι». Όταν έγραφε αυτή την εμβληματική φράση στο θεατρικό του έργο Κεκλεισμένων των θυρών, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί πόσο κυριολεκτική θα γινόταν στον 21ο αιώνα. Σήμερα, αυτή η «κόλαση» δεν κρύβεται σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο, αλλά βρίσκεται στις οθόνες των κινητών μας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνική κριτική είναι παντού. Μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκθέτουμε τη ζωή μας σε ένα μόνιμο «δικαστήριο» εικονικών θεατών, κυνηγώντας απεγνωσμένα την αποδοχή τους με τη μορφή ενός like.  Το τίμημα; Ένα βαρύ, καθημερινό άγχος, μια βαθιά αποξένωση και ένα διαρκές, εξουθενωτικό αίσθημα ότι ποτέ δεν είμαστε «αρκετοί».

Ωστόσο, ο Σαρτρ δεν μας άφησε χωρίς διέξοδο. Μας θυμίζει κάτι βαθύτερο: οι άλλοι γίνονται η κόλασή μας μόνο όταν τους επιτρέπουμε να ορίσουν ποιοι είμαστε. Παρά την κοινωνική πίεση, έχουμε πάντα τη δύναμη να επιλέξουμε ποιοι θα είμαστε. Να ζήσουμε σύμφωνα με τις δικές μας αξίες και όχι σύμφωνα με τους ρόλους που οι άλλοι θέλουν να φορέσουμε.

Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου να αλλάζει μόνο και μόνο για να γίνει αρεστός; Να λες «ναι» ενώ μέσα σου ήθελες να πεις «όχι»; Να προσαρμόζεις τη φωνή σου, τη στάση σου, ακόμη και τις επιλογές σου, όχι επειδή το ένιωθες πραγματικά, αλλά επειδή ήθελες να ταιριάξεις; Να γίνεις αποδεκτός, να μη δημιουργήσεις ένταση, να μη χάσεις ανθρώπους.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να απομακρύνεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Το να ζεις με βάση τις προσδοκίες των άλλων είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να χάσεις την επαφή με την ταυτότητά σου. Γιατί όταν ο καθρέφτης σου γίνεται η γνώμη των γύρω σου, τότε δεν βλέπεις πια ποιος είσαι· βλέπεις μόνο ποιος «πρέπει» να είσαι.

Αυτό όμως έχει κόστος.

Kάθε φορά που προδίδεις ένα όριό σου, κάθε φορά που καταπίνεις μια αλήθεια σου για να αποφύγεις την απόρριψη, κάτι μέσα σου μικραίνει. Η αυθεντικότητά σου δεν χάνεται απότομα· σβήνει αθόρυβα, λίγο λίγο.

Και κάποια στιγμή κουράζεσαι.

·         Κουράζεσαι να προσαρμόζεσαι.

·         Κουράζεσαι να αποδεικνύεις.

·         Κουράζεσαι να είσαι αυτό που θέλουν οι άλλοι.

Η αληθινή δύναμη ξεκινά τη στιγμή που σταματάς να ζητάς έγκριση και αρχίζεις να βάζεις όρια. Όταν λες ξεκάθαρα: «Αυτός είμαι». Όχι με αλαζονεία, αλλά με επίγνωση. Όχι για να προκαλέσεις, αλλά για να είσαι αληθινός.

Γιατί τα όρια δεν είναι απόσταση από τους άλλους. Είναι σεβασμός προς τον εαυτό σου.

Και όσο περισσότερο γνωρίζεις ποιος είσαι, τόσο λιγότερο χρειάζεσαι να αποδείξεις κάτι. Δεν σε νοιάζει να χωρέσεις παντού, γιατί επιλέγεις πού πραγματικά ανήκεις. Δεν σε διαλύει η κριτική, γιατί δεν χτίζεις πια την αξία σου πάνω στη γνώμη των άλλων.

Στο τέλος, η πιο βαθιά ελευθερία δεν είναι να σε αποδέχονται όλοι. Είναι να μην χάνεσαι εσύ για να σε αποδεχτούν.

 Νότα Θεοδωρίδου

Διαπιστευμένη Coach & Mentor (EMCC Practitioner) με πάνω από 350 ώρες εμπειρίας. Βοηθώ ανθρώπους να καταλάβουν βαθύτερα τον εαυτό τους, να ενδυναμώσουν τις σχέσεις τους και να ζήσουν με περισσότερη αλήθεια και αυτοπεποίθηση. Θα χαρώ να σε δω και στο Instagram 

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 57 ΑΚ, του Ν 2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας, απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.